هميشه زندگي اون طوري كه مي خواهيم نيست گاهي اوقات اون چيزهايي رو كه ميخواهيم به دست نمي ياريم هميشه اون ارامشي رو كه مي خواهيم نداريم بعضي وقتها اون قدر تو مشكلات زندگي غرق مي شيم كه ديگه همه چيز و همه كس رو از ياد مي بريم . حتي خودمون رو.... گاهي وقتها پيشامدهاي زندگي رو درك نمي كنيم... اون موقع ست كه مي بيني خواه ناخواه اسير زندگي هستي... اون وقته كه اختيار زندگي دست ما نيست و اين زندگيه كه ما رو به هر سمتي كه دلش بخواد مي كشونه... تموم روز را به خيال يه لحظه ارامش شب ...مي گذروني... اما شب هم كه ميشه يه دم ارامش نداري ....فكر و خيال راحتت نمي ذاره توي همين لحظه هاست كه احساس نياز مي كني ... به يه همزبون به يه همراه ... به يكي كه تو رو اونجوري كه هستي دركت بكنه... به يكي كه بتوني بهش تكيه كني... نياز داري به كسي كه بتوني در كنارش ارامش بگيري... يه هم نفس .... اما من فكر مي كنم كه جور ديگه اي هم ميشه زندگي رو گذروند.. با اميد به فردا.... هميشه اينو به خاطر داشته باش كه : اگر چه امروز زندگي سخته .... اما فردا روز ديگر يست.
